شمارهٔ ۱۹۶۶

هوش مصنوعی: بهاری این‌گونه زیبا و شاداب است که من را دل‌ناخوش و آواره کرده است. هر کسی در باغی مشغول تماشا و لذت بردن است، اما من در گوشه‌ای از اندوه و غم نشسته‌ام.

هوش مصنوعی: مردم به سمت درختان بلند و زیبا می‌روند، ولی من آن فردی هستم که آرزویم این است که زیر پای آن سر و قامت بایستم و خاک بشوم.

هوش مصنوعی: از دل تنگی و دوری کسی به شدت گریه می‌کنم، و هیچ چیز جز درد و غم از این ابری که بر سرم هست، رشد نمی‌کند، ای کاش این باران بر سر سرزمین خالی و بدون زندگی نریزد!

هوش مصنوعی: ای کسی که کم صحبت می‌کنی از کوی محبوب، بساز و آمدن را آغاز کن، من نیز از دیگران می‌گویم که اگر جایی برای تو پیش آمد، سر را به حضورش ببر.

هوش مصنوعی: به خاطر عشق و محبت به تو، حتی اگر کسی به من سنگ بیندازد، باز هم از تو خوشحالم. اگر به من توجه کنی و محبت کنی، می‌توانی حال و وضعیت من را ببینی که چقدر برای تو دلبسته‌ام.

هوش مصنوعی: من از درد و رنجی که از بی‌مهری تو به دل دارم راضی‌ام، زیرا هیچ چیزی در دنیا برایم ارزشمندتر از تو نیست، حتی اگر آن چیز یک خرما باشد.

هوش مصنوعی: دوستی که در آتش عشق می‌سوزد، بر این باور است که طعم کباب نپخته را تنها با چاشنی‌های مناسب می‌توان بهبود بخشید، زیرا او از تجربه و درد دل‌های مشابه من بهره‌مند است و می‌داند که چه احساسی را درون خود دارد.

هوش مصنوعی: اگر ذره‌ای از اصل و قاعده خود خارج شود، بگو که بی‌فایده است. چه معنی دارد که در چنین حالتی گاهی خورشید را به خاطر بی‌پایی یاد آوریم؟

هوش مصنوعی: ای انسان دانا، اگر در پی یافتن راحتی و آسایش هستی، از جستجوی مقام و قدرت دست بکش، چه سودی از دنبال کردن عشق و جنون می‌بری؟