شمارهٔ ۱۰۱

هوش مصنوعی: ای موی تو مانند جادوگری است که دل‌ها را مجروح می‌کند و درد دل تو همچون کیمیایی است که می‌تواند به درمان دیگر دردها کمک کند.

هوش مصنوعی: بادی که از طرف کوی تو می‌وزد، به شدت حرکت می‌کند و جان‌هایمان را می‌گیرد.

هوش مصنوعی: تو با قدم‌های زیبا و پرشکوهت، دل‌ها را به خود جذب می‌کنی و همه را به تقلید از خود وا می‌داری.

هوش مصنوعی: زندگی‌ای که با من داشتی را همراه خود می‌برم، اگر روزی دوباره به یاد من بیافتی.

هوش مصنوعی: تنها از محبت گیاه، چیزی از خاک برنمی‌خیزد، جایی که من اشک‌هایم را بر زمین بریزم.

هوش مصنوعی: در دشت تنهایی و دوری، مانند عطشناکی که در بیابان می‌میرد، جانم را دادم.

هوش مصنوعی: اگر به خسرو نوشیدنی ندهی، در خونریزی او شریک خواهی بود. اگر نمی‌خواهی در این کار مشارکت کنی، پس نباید کاری کنی که به این وضع دامن بزند.