شمارهٔ ۱۲۵۸

هوش مصنوعی: وقتی خبر خوش این نعمت را به من دادی، با کمال میل می‌خواهم چهره‌ام را به تو نشان دهم. فقط کافی است از خودت دور شوی تا بتوانم غبارهایی که بر چشمانم نشسته را پاک کنم.

هوش مصنوعی: اگر بخواهم خودم را در برابر تو با نوک دیده‌ام بپرستم و زنده شوم، اما در عین حال، غم و خون آلودگی که در دل دارم، باعث می‌شود نتوانم پاهای تو را پاکیزه کنم.

هوش مصنوعی: من از اشک‌های خود شرمسارم که به خاطر تو ریخته‌ام، چرا که تمام ارزش قلبم به این اشک‌ها می‌افزاید و مرا به این حال درآورده است.

هوش مصنوعی: در این دنیا، با یک نگاه به زیبایی خود، می‌فهمم که اگر دو جهان هم در دستم بود، باز هم می‌خواستم بر زیبایی‌ام بیفزایم.

هوش مصنوعی: من به خاطر این آرزو می‌میرم که شبی خواب تو را ببینم، و وقتی از خواب بیدار شوم، چشمانم را بر روی تو باز کنم.

هوش مصنوعی: وقتی نام تو را بر زبان می‌آورم، نمی‌توانم به یاد دیگران گوش دهم و فقط می‌خواهم زبانم را خاموش کنم.

هوش مصنوعی: بهتر است به تحقیر دیگران نپردازی، چون من در جایگاه والایی هستم و در نهایت همه چیز به خاک خواهد رفت. این کار من نیست که به زیبایی ظاهری بپردازم.

هوش مصنوعی: برای پاک شدن از گناهان و ناخالصی‌ها، باید بارها و بارها خود را بسوزانم و دوباره از نو زاده شوم. زیرا این تنها راهی است که می‌توانم به خلوص دست یابم و شایسته‌ی عشق الهی شوم.

هوش مصنوعی: خسرو دعا می‌کند که ای کاش من خاک پای تو شوم، شاید مقدر شود که روزی زیر پای تو قرار بگیرم.