شمارهٔ ۱۳۳۰

هوش مصنوعی: هر شب به یاد چهره‌ی زیبا و گلگون آن معشوق، دلم را پر از احساس و شوق می‌کنم، تا صبح با اشک‌هایی همچون مروارید، حسرت و محبت خود را بیرون بریزم.

هوش مصنوعی: گاهی از شدت خشم و ناراحتی به خود آسیب می‌زنم و گاهی هم از غم و اندوهی که در دل دارم، دنیا را تاریک و غم‌انگیز می‌کنم.

هوش مصنوعی: مژگان او مانند تیر به قلبم می‌زند و از درد و زخم‌هایی که دارم، هر صبح به یادش آهی می‌کشم.

هوش مصنوعی: اگر عشق و آرزوی ناعدالتی او بتواند من را به سختی بکشاند، من حتی با خون خودم هم به درد و غم او کمک می‌کنم.

هوش مصنوعی: غم و اندوه را به جان می‌خرم، مثل یک پادشاه آرامش‌طلب؛ نمی‌دانم تا کی می‌توانم به دلبستگی‌ام به آن چهره زیبا و دلنشین ادامه دهم.