شمارهٔ ۱۹۱۷

هوش مصنوعی: دوست عزیز، تو نظر خود را درباره کشتن من داری. پس اگر می‌خواهی مرا به قتل برسانی، رفتار خود را به وضوح نشان بده و با تیزکردن شمشیر خود از خون من فایده ببر.

هوش مصنوعی: بدن من به خاطر غم به حالت نابسامانی درآمده و این غم به مانند گرهی در موهای من شده است؛ حالا ای کسی که با نگاه زیبا و فریبنده‌ات، من را تسخیر کرده‌ای، بیا و این گره را باز کن.

هوش مصنوعی: هر لحظه‌ای که نفس می‌کشم، از فرط عشق و شوق تو دلم پر از ناله است، زیرا که جانم به شدت و با همه قوت کم شده و مانند نای سرد و بی‌صدا است.

هوش مصنوعی: دل سوخته و داغی که در دل وجود دارد، به راحتی از بین نمی‌رود و خستگی هم نمی‌تواند آن را فراموش کند. در واقع، هر وقت که دل دردی را حس کند، آن درد و سوز همچنان در دل باقی می‌ماند.

هوش مصنوعی: می‌گوید که من ناله کردم که شاید غم از دلم دور شود، اما وقتی می‌بینم دل همین است، می‌فهمم که هیچ چیز جز ناله و افسوس از آن برنمی‌خیزد.

هوش مصنوعی: دل من در این حال بود که ناگهان چهره دوست را دیدم. در این لحظه عقل و منطق من به کلی فراموش شد و دیوانه‌وار به محبت او مبتلا شدم.

هوش مصنوعی: عشق می‌گفت که خسرو، تو مرا خوب می‌شناسی، اما به یاد داشته باش که وقتی پیش دلیری هستی، نباید خود را در معرض خطر قرار دهی.