شمارهٔ ۱۱۱۱

هوش مصنوعی: چهرۀ زیبا و گل، هر دو خوشایند هستند، اما ای معشوق، چه چیزی می‌تواند از زیبایی روی تو دل‌انگیزتر باشد؟ گلی که رنگ و روی تو را دارد، از صد بهار هم زیباتر است.

هوش مصنوعی: اگر به باغ و بوستان بروم، چه فایده دارد؟ زیرا بدون تو، هیچ گلی برایم نمی‌ماند. حتی خارهایی که در دو چشمم می‌بینم، به مراتب شیرین‌تر از گل‌ها هستند، چرا که تو در کنارم نیستی.

هوش مصنوعی: وقتی با کسی صحبت می‌کنی و آن شخص به تو پاسخ نمی‌دهد، به نوعی مانند این است که او مرده است. اما اگر بخواهی به کسی که زنده است، لبخند بزنی یا با او صحبت کنی، شیرین‌تر و دلپذیرتر خواهد بود.

هوش مصنوعی: چقدر زیباست که یک نگاهی از تو به خاطر مرگ من باشد، زیرا اگر تو را ببینم، یکی از هزاران چیز خوشایندتر از آن را تجربه می‌کنم.

هوش مصنوعی: دو چشم من مانند کمان هستند که تیرهایی را به سمت تو پرتاب می‌کنند. اگر از تو گردی و زیبایی به من برسد، بسیار خوشحالم می‌شوم.

هوش مصنوعی: من در شبی تنها هستم و در دل خود داستان او را بازگو می‌کنم. اینکه غم‌های طولانی را در شب تار بگویم، برایم لذت‌بخش‌تر است.

هوش مصنوعی: با کمال میل! این سخن نشان‌دهنده‌ اندوه و longing شخصی است. او از این که به زمین برود و جانش بگیرد، احساس حسرت می‌کند، چرا که بر این باور است که زندگی بر روی زمین در مقایسه با زندگی فراتر از آن، مانند سوار خوش‌پوشی است که مسیری بهتر و دلچسب‌تر در پیش دارد. در کل، او از زندگی زمینی خود ناخشنود است و آرزوی دنیای بالاتر و زیباتر را در دل دارد.

هوش مصنوعی: غم فراق و دوری را نمی‌توان با کلمات توصیف کرد؛ اگر شراب می‌نوشی، مستی از انگور بهتر است.

هوش مصنوعی: من به عنوان خدمتکار تو هستم، حالا زید و بمرد (دو شخصیت) چه فریادی خواهند زد؛ می‌پرسم کدام یک از این دو کار برای تو خوش‌تری؟