شمارهٔ ۱۹۳۴

هوش مصنوعی: برای گسترش و وسعت بخشیدن به عالم، از گیسوان خود یک خمی بگشای. پیچ و تاب زلف تو به قدری زیبا و پنهان شده که مانند جهانی وسیع است.

هوش مصنوعی: اگر با آرامش و ملایمت در زلف‌های تو دست ببری، دل‌ها آسیب نخواهند دید، زیرا نباید به صورت ناگهانی و بی‌احتیاط، درد و اشکی از دل برآمده شود.

هوش مصنوعی: شب‌ها به یاد تو بیدار می‌مانم و صبح‌ها واقعیت‌های دروغین را می‌بینم. ای خورشید حقیقت، کاش یک لحظه صداقت را به من نشان دهی!

هوش مصنوعی: من به خاطر نام تو در دل غمگینم و جانم به لب رسیده است؛ فقط یک لبخند از تو کافی است تا به من شادی و آرامش ببخشد.

هوش مصنوعی: با خودم از راز تو صحبت می‌کنم و چنان می‌سوزم که برایم دشوار است نفس بکشم. حسادت می‌کنم به آن کسی که در غم تو شریک می‌شود و محرم راز تو خواهد بود.

هوش مصنوعی: اگر دلخوری‌ها و غم‌ها به دل برسد و آن رشته‌ای که مرا به غم‌ها وصل کرده پاره شود، من از درد دل و خون جگر، غمی را برغم دیگری می‌افزایم.

هوش مصنوعی: خسرو (پادشاه) در عشق تو گرفتار شده و چون چشمان تو ناتوان و ضعیف است، بهتر است که آزادش کنی. او در حالتی به سر می‌برد که مانند پرنده‌ای بیچاره و کم‌پر است و نیاز به رهایی دارد.