شمارهٔ ۱۰۹۲

هوش مصنوعی: چشم من نمی‌تواند به درگاه او نظر کند، زیرا که ای کاش دستی را که در میان اوست، نصیب من می‌کردند.

هوش مصنوعی: هر لحظه از عمر انسان مانند روز نو و تازه است، اما بلبل که از زیبایی‌های عالم محروم است، نمی‌تواند از این بهار و تماشای گل‌ها لذت ببرد.

هوش مصنوعی: عشق و محبت او گذشت، اما افسوس که هیچ یک از روزها بر دل بی‌رحم او تاثیری نداشت.

هوش مصنوعی: او با دشنام می‌گوید و من را با کلماتش مسحور کرده است، زیرا نادرست است که کسی مانند من، مورد خطاب او قرار گیرد.

هوش مصنوعی: ای نسیم، اگر روزی به جان او برسی، داستانی از دل من برایش بگو که این دل ماجراهایی دارد.

هوش مصنوعی: چون روح شهیدان به آسمان می‌رود، من هم در عشق او جانم را فدای او می‌کنم و نخواهم گذاشت که از درگاهش عبور کنم.

هوش مصنوعی: عشق، حالتی بسیار سخت و دردناک دارد، اما اگر بوسه‌ای از من بر خاک او باشد، این درد و بلا برای من ارزشمند و دوست‌داشتنی است؛ زیرا این درد از جان او عبور کرده است.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی از حال و روز من باخبر شوی، بهتر است به دل ما نگاهی بیندازی، زیرا صبر من معنی خاصی ندارد وقتی که تیر محبتش به قلبم نشسته است.

هوش مصنوعی: هر شب که تو در دل خسرو حضور داشتی، او خوابش نمی‌برد، انگار که نیشتی بر استخوانش رفته باشد.