شمارهٔ ۱۱۹۶

هوش مصنوعی: من از دور به سنگی مانند سگی خوشحال هستم، اما آنکه درباندار است، آن مقام و عزت را ندارد تا بر سر میز کسی بنشیند.

هوش مصنوعی: کیست که به بازوی من اتکا کرده و به منشناخت نشان می‌دهد که در مقابل مشکلات و فقر، به خود می‌بالد و خود را بالا می‌کشد؟ من از بس فشارهای زندگی را احساس می‌کنم که می‌خواهم او را به خاطر این تنگ‌دستی به چالش بکشم.

هوش مصنوعی: از دوری و دوری از دسترس به چیزهایی که می‌خواهم، به طریقی زیرکانه عمل می‌کنم، چون از شوم بخت خود، نمی‌توانم دستی به دانش و علم برسانم.

هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که شخصی که در سختی و مشکلات به سر می‌برد، به خوبی می‌داند که در این شرایط تنها مانده و هیچکس به یاری‌اش نمی‌آید. او به تنهایی باید بار این مصیبت را بدوش بکشد و احساس تنهایی و بی‌کمکی عمیقاً او را آزرده می‌سازد.

هوش مصنوعی: ای نیک‌خواه، چه انتظاری داری از نظم و ترتیب؟ در این زمانه‌ی آشوب، کسی نمی‌تواند به کسی کمک کند و نه می‌تواند به جایی برسد.

هوش مصنوعی: وقتی که تیر عشق او را بی‌دلیل خوردم، لحظه‌ای به من فرصت می‌دهد تا از درد دل و غم‌هایم بگویم. شاید از اشک‌هایم، درد و اندوهی که در دل پرورده‌ام، برطرف شود.

هوش مصنوعی: درد و غم عشق او مانند غباری آلوده در هواست و هر ذره‌ای که از زمین بلند می‌شود، از تأثیرات او و ارتباطش با عشقش می‌باشد.

هوش مصنوعی: ای باد، اگر به ما برسی و به آستان کعبه برسید، ما گم‌شدگان هستیم که در بیابان تشنه مانده‌ایم.

هوش مصنوعی: اگر خسرو صدای فریاد و نگرانی را نشنود، می‌توان او را معذور دانست، زیرا از فریاد و ناله‌اش بویی از دل شکسته و غم را استشمام می‌کند.