شمارهٔ ۲۷۲

هوش مصنوعی: درد و رنج دوستانم باعث نگرانی و افسردگی من شده است و کاهش انرژی و قدرت پزشک به خاطر دردی است که در دل دارم.

هوش مصنوعی: آیا می‌توان بارها و بارها آزار دید و دردی کشید بی‌آنکه کسی به فکر دل غمگین و زجرکشیده‌ام باشد؟ افسوس که این وضعیت اینقدر به من نزدیک شده که دیگر احساس غریبی نمی‌کنم.

هوش مصنوعی: در اثر جدایی و فاصله‌ای که تجربه کرده‌ام، زندگی‌ام به شدت تحت تأثیر قرار گرفته است و حالتی ناامیدکننده دارم. جدا شدن و دوری من را همچون وزش باد خزان، به زمین می‌زند و می‌سوزاند.

هوش مصنوعی: وقتی که از درد قلبم اشک می‌ریزید، این اشک‌ها فقط به شکل قطره آب هستند، اما در حقیقت شعله‌ی آتش وجود من را نشان می‌دهند.

هوش مصنوعی: دل من که گم شده، به تو و وجود تو امیدوارم و مطمئنم که هر چه در ذهنم می‌گذرد، در حقیقت وجود دارد.

هوش مصنوعی: از دل پرخون خود بخواهم که از خاک اطراف کوچه‌ام برود، تا هرجا که نام و نشانی از من هست، برود.

هوش مصنوعی: بی‌خبر نشوید، نصیحت‌ها بی‌فایده‌اند. جان خود را به خاطر عشق، بی‌دلیل به خطر می‌اندازید، چون عشق برای من مانند کوه بزرگ و سنگینی است که بر دوش دارم.

هوش مصنوعی: او می‌رود و من هرچند که به شدت ناراحتی کنم و ناله کنم، او هرگز باز نخواهد گشت، زیرا زندگی من به او وابسته است.

هوش مصنوعی: دیشب حرمت و محبت را به خسرو خود نشان دادم و به او گفتم که من بنده‌ات هستم. این طور خطاب کردن به من، نشانه‌ای از مقام و ارزش بالای من است.