شمارهٔ ۸۶

هوش مصنوعی: من و پیچش موهای آن معشوق و بیداری شب‌ها، کجا کسی خوابش ببرد، وقتی که دل در سینه‌اش پر از زهر عقرب‌هاست؟

هوش مصنوعی: هر شب در گرمای عشق و غم او می‌سوزم و در تنهایی‌ام به فکر او هستم. ای کاش می‌دانستی که چه اندیشه‌های دیوانه‌واری در دل دارم که بی‌وقفه شب‌ها با خود مرور می‌کنم.

هوش مصنوعی: من گاهی غمگین هستم و گاهی از درد و رنج می‌سوزم و با اشک و زاری می‌گذرانم. چون نمی‌توانم از این وضعیت رنج‌بار خود را نجات دهم، دیگر انتظار ندارم از این بیماری‌ها رهایی پیدا کنم.

هوش مصنوعی: اگر در آن کافر جوی آب وجود داشت، مسلمانانی پیدا می‌شدند که از هر خانه فریاد یارب سر می‌دادند.

هوش مصنوعی: دوست داشتن دیگران، دعایی است که از دل کسانی می‌آید که دچار رنج و سختی هستند. من هرگز از لبان کسانی که به من دشنام داده‌اند، چیزی نشنیده‌ام و از این موضوع نگران نیستم.

هوش مصنوعی: با خون دل خود وضو می‌سازم، و وقتی به سوی او می‌روم، برای سجده، نوعی عشق به وجود می‌آورم. بله، بسیاری از محبّت‌ها این‌گونه هستند.

هوش مصنوعی: به صدای ناله‌وار باربد، خسرو به شور و هیجان می‌آید و جان‌ها از شادی و تحرک، به‌طور زنده و پویان از قید و بندها خارج می‌شوند.