شمارهٔ ۱۰۲

هوش مصنوعی: نمی‌دانم که آن روز چه زمانی خواهد بود، اما به روزی امیدوارم که در آن لحظه بتوانم شادی را در چهره‌ی کسی که غم‌هایم را از او می‌زنم ببینم و دل خودم نیز شاد و امیدوار باشد.

هوش مصنوعی: چشمانم از انتظار او پر از اشک شده و برای رسیدن به او هر چهار سمت را با امید نظاره می‌کنم و خودم را در این راه وقف کرده‌ام.

هوش مصنوعی: شاید اگر همچون گلی که بر خاک افتاده، در خون غوطه ور شوم، به خاطر آنکه از نزدیکی و حضور سروی بزرگ و باوقار بی‌بهره مانده‌ام.

هوش مصنوعی: من از خاک گرد و غبار را بر دامن می‌زنم، چون در میان خاک، خودم را گم کرده‌ام و نمی‌توانم آبادی و وجود خود را پیدا کنم.

هوش مصنوعی: وقتی که دوست به تو لطف کرده و پیمانه‌ای پر از شراب به تو داده، مست و شاداب شده‌ای. از جایت بلند شو، جام را بگیر و حال خود را بهتر کن.

هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که خاکی که از من ناشی شده، به غبار نشسته و ما از آن ناراحت نیستیم. حتی اگر این غبار طبیعی و عادی باشد، من با اشک چشم خودم آن خاک را پاک می‌کنم و غبار وجودم را می‌زیرم. در واقع، اشاره دارد به تلاش برای پاک شدن از آلودگی‌ها و مشکلات زندگی.

هوش مصنوعی: دل من که تحت تاثیر زیبایی‌های تو به اضطراب افتاده، نمی‌تواند حتی برای یک لحظه آرامش بگیرد. خواهش می‌کنم، شبیه به مویی که از آن توست، دوباره به من بازگردان.