شمارهٔ ۱۱۴۳

هوش مصنوعی: من با دل خود کاری دشوار دارم که نمی‌توانم مشکل خود را بیان کنم.

هوش مصنوعی: ذهن تو از حال و احوال من باخبر است، و چشمان من و اندوهی که دارم، می‌دانند که هر شب چه تنهایی و غمگینی را با دل خود تجربه می‌کنم.

هوش مصنوعی: یادی از کسانی که عقب مانده‌اند بکن، زیرا تو با سرعت می‌روی، عزیزم، محمل خودت را فراموش نکن!

هوش مصنوعی: در آغاز سفرم، تو را به خوشی و شادمانی در راه و مقصدت آرزو می‌کنم.

هوش مصنوعی: من به آن شکل در دریا غرق نشده‌ام که بتوانند مرا در ساحل خودشان بکشند.

هوش مصنوعی: چقدر فرصت‌های ارزشمندی را در این مسیر از دست داده‌ام! به خاطر غفلت از بختی که در خواب است.

هوش مصنوعی: آیا فرح و شادمانی از جان و دل ما کمتر از آزادی و رهایی است؟ چه بسا خسروانی که نامشان در خاک و گل گم شده است.