شمارهٔ ۳۱۸

هوش مصنوعی: اگرچه ممکن است که آزادگان از مشکلات و مصائب فارغ نباشند، اما در برخی اوقات، دانشی وجود دارد که می‌تواند آنها را از این زحمت‌ها نجات دهد.

هوش مصنوعی: مثل خورشید، یک نگاه به اطراف بینداز؛ ببین که در کجای این جهان پر از سرگشتگی و بی‌خبری، صد هزار انسان مانند ذراتی در پرتو نور تو قرار دارند.

هوش مصنوعی: نیازی به زره و تجهیزات جنگی نداری، همین اشک‌های عشق تو به اندازه کافی برایت تواناست.

هوش مصنوعی: تو می‌دانی و دیگران هم می‌دانند، روح من همچنان درگیر توست و حالتی از رنج و محنت من بر دوش تو سنگینی می‌کند.

هوش مصنوعی: کسانی که از دور به تو می‌نگرند و به دنبال تو آمده‌اند، باید بدانند که نمی‌توانند به تو نزدیک شوند و تو نباید به خاطر آنها خودت را به زحمت بیندازی.

هوش مصنوعی: تو همچون آفتابی و من در شب جدایی به سر می‌برم و روزهای تیره‌ام چون روز روشن تو شده است.

هوش مصنوعی: مردم به خاطر این آرزو که مانند جانم تو را در آغوش بگیرم، و این‌که هر کس به خاطر جانش زنده است، جان من نیز به خاطر وجود توست.

هوش مصنوعی: ای پندگو، دل را با کلمات تند و کنایه‌آمیز نزن که این کار آسیب نمی‌زند. چرا که درد و جراحتی که به خاطر آن ایجاد می‌شود، می‌تواند بیشتر از زخم سوزن باشد.

هوش مصنوعی: برای خدای خود، چهره‌ات را از نگاه نا آشناها بپوشان، ای شاه! برای بلبل زاری که در گلستانت به سر می‌برد، همین کافیست.