برگردان به زبان ساده
ای مه، بدین چابک‌روی، از آسمان کیستی؟
وی گل، بدین نازک‌تنی، از بوستان کیستی؟
هوش مصنوعی: ای ماه، با این سرعتی که داری، از کجا در آسمان ظهور کرده‌ای؟ و ای گل، با این لطافتی که داری، از کدام باغ آمده‌ای؟
سیمین‌تری از باد تر، در لب ز شیرینی اثر
با قامتی چون نیشکر پسته‌دهان کیستی؟
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر درباره‌ی فردی صحبت می‌کند که زیبایش او را از هرچیزی لطیف‌تر و دلپذیرتر به نظر می‌آورد. او به زیبایی لب‌ها و قامتی شگفت‌انگیز همچون نیشکر اشاره می‌کند که به خاطر طعم شیرینی و خوش‌مزگی‌اش مورد توجه قرار می‌گیرد. به طور کلی، توصیف زیبایی و جذابیت این شخص به گونه‌ای است که او را در مقایسه با دیگران خاص و متمایز می‌کند.
بادام چشمت پرفتن، عناب لعلت پرشکن
با ما نمی‌گویی سخن، بسته‌دهان کیستی؟
هوش مصنوعی: چشم‌های بادامی‌ات زیبا و فریبنده است و لبت مانند لعل، جذاب و دلربا. اما چرا تو با ما صحبت نمی‌کنی و خاموشی اختیار کرده‌ای؟
ترکی، ولی یغما نه‌ای، می‌بینمت تنها نه‌ای
باری از آن ما نه‌ای، آخر از آن کیستی؟
هوش مصنوعی: تو از آن جمع نیستی و تنها به نظر می‌رسی، اما از کجا می‌آیی و کیستی که این‌قدر بی‌نظیری؟
نی سر به پیمان می‌بری، نی هیچ فرمان می‌بری
ره می‌روی، جان می‌بری، سرو روان کیستی؟
هوش مصنوعی: تو پیمانی را به دوش نمی‌کشی و هیچ دستوری را هم به دنبال نمی‌آوری. فقط در مسیر خودت پیش می‌روی و زندگی را با خود به همراه داری. تو کیستی که این‌گونه آزاد و رها حرکت می‌کنی؟
از غمزه بی‌باک تو شد جان مردم خاک تو
ای من سگ فتراک تو، مطلق عنان کیستی؟
هوش مصنوعی: از زیبایی و جذبه تو، جان مردم به شدت تحت تأثیر قرار گرفته است. من به اندازه یک سگ وفادار به تو هستم، پس تو چه کسی هستی که چنین تسلطی بر دل‌ها داری؟
می‌نالد از غم چون چرس خسرو، نگویی یک نفس
کای مرغ نالان در قفس! از گلستان کیستی؟
هوش مصنوعی: از غم خود به مانند چرس خسرو ناله می‌کند و گویی حتی یک نفس هم نمی‌تواند آرام بگیرد. ای پرنده غمگین در قفس، از کجا آمده‌ای؟
