شمارهٔ ۱۹۷۷

هوش مصنوعی: ای غنچه‌ای که لب‌های بسته‌ات شکل و شمایل تو را دارد، مثل لاله که دل مرا خونین کرده‌ای، همچون تو سرو روانی دارم.

هوش مصنوعی: روزی من که دیوانه و شیدا هستم، جانم را به باد می‌سپارم و در دست نیازم، در برابر کسی مثل تو، خواهش می‌کنم.

هوش مصنوعی: تو گفتی که بر من تسلط خواهی یافت، اما چگونه می‌توانی بر کسی که به راحتی می‌تواند از درگاه تو عبور کند، از خودت فرار کنی؟

هوش مصنوعی: تو چنان با زیبایی و جذابیت خود مرا مجذوب می‌کنی که از شدت ترس برای جانم احساس خطر می‌کنم. مبادا که ناگهان دلی آزرده کنی، چرا که زیبایی‌ات بسیار لطیف و شکننده است.

هوش مصنوعی: دل من که از دستم رفته، به نظر می‌رسد نمی‌دانم چه بر سرش آمده است. من فقط می‌توانم به بدترین فرض‌ها فکر کنم، زیرا او میهمانی دارد مانند تو.

هوش مصنوعی: اگر در شب به کوی تو بروم، عفوی از تو را می‌طلبم؛ چون بیدار بودن من مثل بی‌ادبی است، شبیه سگی که با نگهبانی چون تو روبرو شده است.

هوش مصنوعی: من تا زمانی که تو در زندگی‌ام هستی، نمی‌توانم به آرامش برسم و از یاد تو خلاص شوم. نمی‌توانم به دور از تو زندگی کنم و نه نامی از تو را بشنوم و نه اثری از تو را ببینم.

هوش مصنوعی: از عشق به تو دوری می‌جویم، حتی اگر جانم در خطر باشد. من عشق به خوبان را کم می‌کنم، به‌ویژه به خاطر تو که در این زمینه خاصی.

هوش مصنوعی: اگر هر زبانی در عمران و آراستگی مانند خسرو باشد و بر آن لب نام او ذکر شود، یعنی اگر نامی چون من وجود داشته باشد، پس بر زبان تو که همچون من نیست، نامم آورده نخواهد شد.