شمارهٔ ۵۳۴

هوش مصنوعی: شما با گفتار شیرین و خوشایندتان نمی‌توانید زیبایی‌های ظاهری خود را توصیف کنید. زیبایی واقعی خود را در کلمات و هنرها نمی‌توان گنجاند.

هوش مصنوعی: از چشمانم، شیرینی خیال تو را می‌بینم، اگرچه ظلم را نمی‌توان ستایش کرد.

هوش مصنوعی: من به خاطر تو به هر سو رفته‌ام و ناله کرده‌ام، وای بر من اگر حال و روز بد من را به کسی بگویی.

هوش مصنوعی: اگر بتوانم دلی که گم شده را در آن گیسوی پیچ در پیچ پیدا کنم، دیگر هیچ کس نمی‌تواند بگوید که آن دل گم شده کجاست.

هوش مصنوعی: ای دل، اگر جان تو را بگیرند، چیزی نگو، زیرا در این دنیا، صحبت‌ کردن درباره‌ی تأخیر و زمان بیفایده است.

هوش مصنوعی: او به حدی مورد لطف و محبت قرار گرفته است که مواظب باشد با آن کافر بی‌دین صحبت نکند.

هوش مصنوعی: مردم دعا می‌کنند تا صبر داشته باشند، اما عاشقان از عمق کینه‌ای که نسبت به یکدیگر دارند، هیچ‌گاه آمین نمی‌گویند.

هوش مصنوعی: من عاشق او هستم و اگر ماه زیبا از من بپرسد که چه احساسی نسبت به او دارم، هیچ کس نباید به او بگوید.

هوش مصنوعی: کسانی که داستان خسرو را شنیدند، درباره‌ی عشق خسرو و شیرین سخن نخواهند گفت.