شمارهٔ ۱۹۹۵

هوش مصنوعی: اگر تو تنها یک تیر از آن چشم سیاه بگیری، ملکه‌ای را به دست می‌آوری که نه تنها از خورشید و ماه برتر است، بلکه بر جهان سلطنت می‌کند.

هوش مصنوعی: ای سلطان، عارض تو در چوب سیاه مانند آبنوس باقی مانده است. اگر لحظه‌ای به جای سپاه، از جان خود بخواهی، چه اتفاقی می‌افتد؟

هوش مصنوعی: دل عاشقانی که هیچ کس نمی‌تواند آن را بدست آورد، به خاطر چشمان سیاه تو، نگاهی به من بیفکن.

هوش مصنوعی: من بدون چشم‌داشت جانم را فدای تو می‌کنم و خواهان بوسه‌ای از توام، اما شرط این است که تو چیزی به من بدهی و من چیزی از تو بگیرم.

هوش مصنوعی: دیدن تو برای من گناهی است که در نهایت چشمانم را به تو می‌دوزم. اگر چشمانم را به روی تو ببندی، انصاف این است که گناه را از من بپذیری.

هوش مصنوعی: من جانم را می‌دهم، اما نه به خاطر چیزی که تو بخواهی، چون یک بار به ناز صحبت کردن با تو هم نمی‌ارزد که بخواهم جانم را بستانم.

هوش مصنوعی: اگر بادی از آن سمت بگذرد، جان گریزان از خسرو از خوشبویی زلف مشکی او بهره‌مند می‌شود.