شمارهٔ ۱۹۳۳

هوش مصنوعی: اگر چشمان من به چهره‌ی آن خورشید زیبا می‌نگریست، بالاخره در انتهای شب، امیدی به روشنایی صبح طلوع می‌کرد.

هوش مصنوعی: تا کی باید بی‌هدف و بدون اختیار در کوی تو سرگردان بگردم؟ آیا بخت بد من سبب شده که یا به چیزی برخورد کنم یا به دیوار بخورم؟

هوش مصنوعی: اگر دوستی می‌سودی یار من، دیگر چه نیازی به آزار من بود؟ تو کار من را آسان گرفتی، هرچند که به نظر می‌رسید دشوار است.

هوش مصنوعی: به خاطر غم و اندوهی که به من روی آورده، کمرم خم شده است. از آن بخت بد و ظلمی که بر من رفته، هرگز چنین زخم و رنجی بر جان کسی که غم را احساس می‌کند، نداشته‌ای؟

هوش مصنوعی: دردی که در دل دارم، پنهان است و هیچ کس از یار نشانه‌ای نمی‌تواند بیابد. هر رشته موی من خود به خود یک سخن است، و تو به تدریج با هر یک از آنها صحبت کردی.

هوش مصنوعی: چقدر باید بیدار بمانم؟ ای کاش تیری از آسمان به چشمم می‌خورد و خوابم می‌کرد!

هوش مصنوعی: خسرو چنان تحت تأثیر قرار گرفت که وقتی در جمع دوستان صحبت کرد، ناگهان دشمن هم با حرف‌هایش وارد گفتگو شد.