شمارهٔ ۱۸۷

هوش مصنوعی: روزی بر انسان می‌گذرد که دلش به تحمل درد جدایی عادت می‌کند. نصیحت‌ها دیگر به دلش نمی‌نشیند و چنین دلی که در این حال قرار گرفته، دیگر باز نمی‌گردد.

هوش مصنوعی: آزاد بودن کار آسانی نیست، زیرا وقتی دل با معشوقش همراه می‌شود، انگار از بدن جدا می‌شود و این جدایی برای قلبی که با جانش آشتی کرده، بسیار دشوار است.

هوش مصنوعی: عقل من از دست رفت و از او پرسیدم که چه اتفاقی افتاده است. او پاسخ داد که ما که درک و فهم داریم، نمی‌توانیم با انسان‌های دیوانه کنار بیاییم.

هوش مصنوعی: من شبی مانند کوه، از دل سنگین خود رنج می‌برم؛ اما روزهای شاد و روشن را فقط آن ذره‌ای تجربه می‌کند که با خورشید درخشان آشنا شده است.

هوش مصنوعی: من نمی‌توانم زیبایی چهره‌ات را تحمل کنم، هرچند می‌دانم که چشم ناامید من به خاطر رفت و آمدهای بی‌فایده‌اش عادت کرده است.

هوش مصنوعی: من نمی‌توانم دیدار تو را تحمل کنم، هر چند که می‌دانم. چون چشمان نامناسب من به دیدن دور از تو عادت کرده است.

هوش مصنوعی: کیست که از درد و تشنگی اسکندر خبر دارد؟ خضر تنها که با آب حیات آشنا است، چگونه می‌تواند به او کمک کند؟

هوش مصنوعی: دل به زلف تو دل‌باخته، اما نباید انتظار بوی مسلمانی از آن داشته باشی، چون سال‌ها در سرزمین کافران زندگی کرده و به آنها عادت کرده است.

هوش مصنوعی: اگر خیال تو تسلی‌دهنده دل من شده است، باز هم آن را دور نکن و بگذار همچنان در دل من بماند. این یوسف (که در اینجا به عشق یا آرزو اشاره دارد) به زندان عشق عادت کرده است.

هوش مصنوعی: مردم می‌گویند ای خسرو، چطور هستی؟ از عشق خود چه احوالی داری؟ انگار که تو با زخم‌های عشق عادت کرده‌ای.