شمارهٔ ۱۱۵۸

هوش مصنوعی: عطر مشک را بر روی چهره ماه می‌پاشی و در شب، گلبرگ را مانند شکر می‌خوانی و لب می‌نوشانی.

هوش مصنوعی: هرگاه در دل شب به یاد تو بیفتد، آفتاب نیمروز هم برای خدمت به تو خواهد آمد.

هوش مصنوعی: بر روی خورشید نامی به نام خورشید وجود دارد، اما تو به خاطر احترامی که به ادب داری، آن را به اشتباه این‌طور می‌خوانی.

هوش مصنوعی: دست‌نوشته‌ای که از احساسات عمیق من حکایت می‌کند، همچون افسون و جادوگرایی است که می‌تواند آتش دردهایم را خاموش کند یا تب و تند خویی‌ام را درمان کند.

هوش مصنوعی: همان‌طور که می‌دانید، لب حلوایی را آماده کن و سپس از دندان او خسته شو. اگر می‌خواهی آن را با رطب بخوانی، این کار را انجام بده.

هوش مصنوعی: ای معشوق من، چرا به زلف من چنگ می‌زنی؟ مگر ماه می‌تواند زلف خود را بگیرد؟ چرا که تو خود او را به عنوان زلف می‌نامی.

هوش مصنوعی: ناله و فریاد عاشقان پر از انرژی و هیجان است، گویی که نه به خاطر یک چیز عادی، بلکه به خاطر صدا و بادی قوی است که به وجود آمده است.

هوش مصنوعی: من می‌دانم که تو در مورد رقیبت که به او مشغول نیستی، به من فکر می‌کنی. اما این احساس حسرت بی‌دلیلی که در من وجود دارد، به خاطر تو به سراغم می‌آید.

هوش مصنوعی: سجده کردن به خاطر زیبایی و جذبه‌ی ابرویت برای خسرو به عنوان یک نشانه از عشق و محبت محسوب می‌شود، حتی اگر تو آن را فقط یک عمل مستحب بدانی.