شمارهٔ ۱۹۴۵

هوش مصنوعی: ای جان، غم و اندوه زیادی در زندگی‌ام وجود دارد، مخصوصاً از ناز و زیبایی تو که من به آن وابسته‌ام.

هوش مصنوعی: هرگاه کسی در زیبایی و کمال قدمی بر می‌دارد، من تاکنون کسی را ندیده‌ام که پایش به دامن زیبایی رسیده باشد یا دستی در آستین آن داشته باشد.

هوش مصنوعی: اگر در جهان گردش کنی، از ظلم و ستم خود نمی‌توانی رهایی پیدا کنی. بدون گریه و اشک، و بدون درد و رنج، هیچ جایی برای آرامش نخواهی یافت.

هوش مصنوعی: از رهگذران کوی تو، هر کجا که بروم و آهی بزنم، و از نگاه‌های دلربای تو، هر حرکت و جلب توجه‌ات مرا در تنگنا قرار می‌دهد.

هوش مصنوعی: تصور تو مانند شمشیری است که بر جان ما اثر می‌گذارد و دو زلف تو همچون گیاهی است که دل و ایمان ما را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

هوش مصنوعی: من بر دل سیاه خود زره‌ای از موهایت پوشیده‌ام، چرا که از گوشه‌های چشمانت، تیرهایی به سوی من در کمین‌اند.

هوش مصنوعی: مانند زنبورها در دل من گشتی و با این خون عشق، راه خود را گم کردی. از آن لعل زیبای دلنشین من، هنوز شهدی به تو نداده‌ام.

هوش مصنوعی: در این شهر عاشقانه، کسی از درد و اندو من خبر ندارد، جز این که مثل من غمگین باشد.

هوش مصنوعی: شب‌ها بنده‌ای از طرف خسرو هستم که هیچ وقت از پا نمی‌نشینم. اما روزی بالاخره نشسته‌ام، خصوصاً وقتی با تو هم‌نشین شوم.