شمارهٔ ۲۰۰

هوش مصنوعی: آن سوار بَزکُش کج‌کله که نازِ سلطان مرا دارد، سبب بسیاری از ویرانی‌ها و خرابی‌ها در روح و جان من شده است.

هوش مصنوعی: امروز چهره محبوبم را دیدم و احساس کردم که عشق و دل‌باختگی‌ام به او همچنان در وجودم جاری است. حتی در روز محشر، این عشق و ارتباط عمیق همچنان با من خواهد بود و آن را در دامن خود حفظ می‌کنم.

هوش مصنوعی: هر کسی که در کنار حوریان زندگی می‌کند، بهشت را در خانه‌اش احساس می‌کند؛ اما من که از آن دور هستم، به این نتیجه رسیده‌ام که خانه‌ام برایم همچون زندان است.

هوش مصنوعی: وقتی از تو جدا شدم، جز غم هیچ‌کس دیگری ندارم که با او درد و دل کنم. دوست من در شب‌های نبودنت، چشمان گریان من هستند.

هوش مصنوعی: از بس در دل غم دارم، هر جا که می‌روم، می‌کوشم درون خود را خالی کنم. هر گیاهی که می‌بینم، برایم همدم غم‌های نهانی‌ام است.

هوش مصنوعی: من از تو جان می‌کشم تا جایی که در کنار تو خواب نروم، اما نمی‌دانم آیا این وجود تو در قلب من است یا خود من هستم که چنین احساسی دارم.

هوش مصنوعی: عشق من به قدری قوی است که به خاطر آن خود را به خاک می‌اندازم، در حالی که من مثل جمشید، پادشاهی و خوشبختی دارم، اما حال و روزم به شدت پریشان و نامساعد است.

هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به زیبایی می‌گوید که گرچه زندگی‌اش به شکلی منظم و شاهانه به نظر می‌رسد، اما در واقع درد و رنجی که از سرنوشتش به او رسیده، او را تحت تأثیر قرار داده است. او همچنین اشاره می‌کند که در این میان، عشق و دوستش مهم‌ترین بخش از هویت اوست.