شمارهٔ ۱۹۵۷

هوش مصنوعی: دوستی وجود دارد که بسیار جذاب و فریبنده است، در این شهر زیبا افرادی با چهره‌های خوش‌سیما هستند. ما هم در میان این شرایط با دشمنانی روبه‌رو هستیم که به ما طعنه می‌زنند و گفتگوهایی میان مردم جریان دارد.

هوش مصنوعی: اگر او به شوخی بدی کند، من هیچ چیزی جز خوبی از او نمی‌گویم؛ چون وقتی می‌گویم که او با من بد می‌کند، تنها خوبی او را یادآور می‌شوم.

هوش مصنوعی: ما بی‌دلیل و بی‌سبب شاد و سرمست شده‌ایم، ای ساقی! آن مجلس محبوب و دلنشین را به دیگران واگذار کن، برای ما همین که بویی از آن بوزد، کافی است.

هوش مصنوعی: موهای تو به قدری زیبا هستند که اگرچه در ظاهر به نظر نمی‌رسد، اما در درونم احساس می‌کنم که موهای من هم مانند موهای تو هستند.

هوش مصنوعی: من تن شکننده‌ای دارم و دل سختی تو بر سر من است. اگر ظرفی بشکند، سنگی بر سر آن نخواهند زد.

هوش مصنوعی: اگر فقط یک بار تو را ببینم، با کمال میل جانم را فدای تو می‌کنم. هیچ آرزویی بیشتر از این ندارم.

هوش مصنوعی: ابروی تو همانند مژگان زیباست، ای دل‌ربای قهرمان؛ حالا آماده‌ام که با تو بازی کنم، سرم را همچون گوی بر افرازم.

هوش مصنوعی: مجنون را شنیده‌ای که عشق چه بلایی بر سرش آورده است؟ بیایید نزدیک‌تر بیایید تا ببینید که او چقدر سست و ناامید از آرزوهایش شده است.

هوش مصنوعی: در کوی او بارانی نیامد، اما اگر اشک‌های ما با خود جوی را می‌برد، دیگر نیاز به باران نبود.

هوش مصنوعی: تو در حال رفتن هستی و خسرو با صدای بلند به دنبال تو می‌آید، در حالی که سلطان با تجملات و زیبایی‌های فراوان به دنبال اوست و همه جا صدا و هیاهو برپا شده است.