شمارهٔ ۱۱۳۱

هوش مصنوعی: شبی که زلف تو نشانه‌ای از روز شده، آن شب را از لب روز دور کن.

هوش مصنوعی: در میانه شب، جایی که همه چیز تاریک و خالی به نظر می‌رسد، دیدن چیزی را که در روز دیده‌ایم، از نظر شگفت‌انگیز است.

هوش مصنوعی: روزها و شب‌ها به خاطر تو می‌گذرد؛ خط و خال تو زخمی بر دل من گذاشته و روزها را به غم و اندوه پر کرده‌ای.

هوش مصنوعی: درخشش تو، دنیا را روشن می‌کند، پس چرا بهانه‌ای برای روز را از دنیا برداری؟

هوش مصنوعی: من غلام خورشید توام که نور و روشنی را به خانه می‌آورد.

هوش مصنوعی: من زیر پای تو می‌ریزم، اگر بتوانم جواهر مشرق را از خزانه روز پیدا کنم.

هوش مصنوعی: من می‌خواهم به دولت و حکومت تو به اندازه‌ی ده بار افتخار کنم، اما در زمان حکومت پنج‌گانه‌ات، این کار را انجام دهم.

هوش مصنوعی: من به مانند خسرو، بنده و مطیع تو هستم، هرچند تو تنها پادشاه روزگار هستی.