شمارهٔ ۳۷۹

هوش مصنوعی: شراب در جام خالی شده و هنوز روح من سیراب نمی‌شود. خون تو هنوز درون من جاری است، ای دل، حتی اگر شراب خالصی در دسترس نباشد.

هوش مصنوعی: صدای ناله زنجیر مجنون، موسیقی عاشقان است، اما لذت و فهم آن برای گوش‌های عاقل و زیرک درک شدنی نیست.

هوش مصنوعی: عشق برای من دشمن است، ای گردش روزگار، تو دیگر زحمت نکش، زیرا هر جا که دشمنی باشد، نیازی به قصاب نیست.

هوش مصنوعی: شاه فرمان می‌دهد که خون بریزید و مأمور می‌گوید گردن بزنید، اما برای جان یک ترک، این کارها با مذهب و محبت دوستان سازگار نیست.

هوش مصنوعی: ای عاقل، توجه کن و به غم‌های ما اهمیتی نده؛ زیرا هیچ چیزی در این مسیر بهتر از دیوانگی ما نیست.

هوش مصنوعی: اگر زیبایی دوست وجود نداشته باشد، حتی با خیال او هم خوشحال هستم. برای من، شمع خانه درویش از ماه روشن‌تر است.

هوش مصنوعی: کافرا، مردم شکار، یک لحظه آرام‌تر بمانید، زیرا کاهوی بیچاره نمی‌تواند تیر ترکان را تحمل کند.

هوش مصنوعی: دل من که به تو تعلق ندارد، تنها در پی تو می‌گردد؛ اگر در نهایت، در محبت تو دلسرد شوم، یک تیر هم به سوی تو پرتاب نمی‌شود.

هوش مصنوعی: تو گفتی که در خواب گاهی رخسارم را به تو نشان می‌دهم. اما این را بگو که آشناها در خواب به سر نمی‌برند و این حرف را به غیراز آشنا نگو.

هوش مصنوعی: ای دل، اگر به آن زنخدان نگاه کنی و از او دور نشوی، خواهی دید که در عمق او چه رازهایی نهفته است. شیرین‌روهای زندگی ممکن است تو را تشنه و ناامید کنند، اما اگر حقیقت را بکاشی، متوجه می‌شوی که آنچه می‌جویی، در واقع نه آب است، بلکه حقیقتی عمیق و خونین دارد.

هوش مصنوعی: ای خسروا، ابتدا بند و زنجیر را جدا کن و سپس در برابر آن ابرو که بتخانه‌ای است، سجده کن؛ زیرا آنجا که می‌سجده‌ای، محراب واقعی نیست.