شمارهٔ ۲۸۲

هوش مصنوعی: وقتی که لعل شیرین در کلام جاری می‌شود، گویی آب حیات از چشمه‌ای پاک و زلال می‌ریزد.

هوش مصنوعی: می‌دانی که ماه در تاریکی چه معنا دارد؟ آن را می‌توان به عنوان یک نشانه از کمال تو در نظر گرفت، که در دل سیاهی‌ها خود را نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: من بیچاره مانده‌ام و از دیدن آن چهره زیبا محرومم. خداوندا، تا کی باید در زیبایی تو چشم انتظار بمانم؟

هوش مصنوعی: از غروب تا سپیده‌دم، به خاطر غم و ناراحتی‌ام می‌سوزم و هر لحظه در انتظارم تا تو بیایی و عشق‌ام را دریابی.

هوش مصنوعی: به خاطر اینکه در دوری تو سوالات زیادی برایم پیش آمده بود، ناگهان در برابر خیال تو دچار شرم و سکوت شدم.

هوش مصنوعی: نزدیک است که در اثر دوری از تو و جدایی، جانم به خطر بیفتد. چرا از من نپرسیدی که حال‌ام در این دوری چگونه است؟

هوش مصنوعی: ای دل کافر، هرچند که ارتباط ما را ممنوع دانستی، بدان که خون ما برای تو مانند شیر مادر حلال است.

هوش مصنوعی: وقتی می‌نوشم، سخن از خود را کنار می‌گذارم و می‌گویم بگذار تا جانم به خاطر تو آزاد شود.

هوش مصنوعی: من داستانم را به مدت صد سال می‌گویم و هیچ چیزی از آن کاسته نمی‌شود، به‌راستی، اگر غم و اندیشه‌ی خستگی نباشد.

هوش مصنوعی: تو آن شخصیت و مرتبه‌ای نیستی که با یک لحظه فراموشی، از جانم خارج شوی؛ حتی با وجود این که خسرو، به مدت هزار سال، تو را می‌بیند.