شمارهٔ ۳۲۰

هوش مصنوعی: به خاطر اینکه فریاد و ناله‌ام در گوش همه جهان پیچیده، در هر گوشه و خیابان شهر، سخن از داستان من به میان آمده است.

هوش مصنوعی: از روی بی‌تابی و دل‌تنگی، اگر جانم هم برود، شگفتی ندارد؛ چرا که من دلم را به کسی که محبوب من است نمی‌دهم.

هوش مصنوعی: من دعا می‌کنم که عمرم طولانی شود، اما امیدوارم که کسی دعاهای مرا نشنود، چرا که کسی که زندگی‌ام را می‌خواهد، به خاطر این که جانم به او وابسته است، هرگز نمی‌تواند مرا زنده نگاه دارد.

هوش مصنوعی: از درد ناشی از جدایی، لحظه‌ای به عدم و نیستی می‌روم، اما اگر امیدم در دستم نبود، چنین نمی‌کردم.

هوش مصنوعی: وقتی که مانند شمع در حال سوختن هستم و نام او را بر زبان می‌آورم، در واقع تمام شب فقط شعله آتش من است که به زبان من جاری می‌شود.

هوش مصنوعی: بین روح و جسم من فاصله‌ای ایجاد شده و از جدایی که بین تو و من وجود دارد، می‌ترسم.

هوش مصنوعی: تو در دل من جایگاه خاصی داری، پس از اینکه دلت گرفته و خسته است، نزد من نیا. زیرا تو تنها یک یا دو روز مهمان من هستی.

هوش مصنوعی: من در دَرَت گدایی نمی‌کنم؛ زیرا در تلاش و همت خود توانگر هستم و غم تو برایم همچون گنج باارزشی است.

هوش مصنوعی: درون وجود من به طور مداوم روشن است، مانند چراغی که در شب می‌سوزد، اما به نظر می‌رسد که این نور از عمق وجود من نشأت می‌گیرد.

هوش مصنوعی: اگر تو به من بازنگردی، حتی اگر بختی برای ما وجود نداشته باشد، همین کافی است که تو به من بگویی که خسرو برای من است.