شمارهٔ ۱۹۰۰

هوش مصنوعی: ما در آرزوی تو به سر می‌بریم و عمرمان به پایان نزدیک شده است. اگر می‌توانی، ما را دریاب و به ما محبت کن.

هوش مصنوعی: چشم تو که باعث مرگ ما شد، قصاصش همین است که از دور مرگ من را پنهانی نشان دهی.

هوش مصنوعی: اگر این بدن من مانند موی من بوده است، پس به تو می‌گویم که گویا مدت زیادی از تو دور بوده‌ام، زیرا اکنون به دلیل بار سنگین زندگی می‌میرم.

هوش مصنوعی: من از عشق و زیبایی تو به دیگر عاشقان حسرت می‌برم، لطفی که به من هم می‌کنی، به خاطر آن جوانی که هستم.

هوش مصنوعی: وقتی به سراغ من آمدی، برایم خوش یمن بود که در آستان تو بمیرم، ای جان زندگی‌ام.

هوش مصنوعی: غم تو را باید با سپاس یاد کنم، زیرا از برکت آن هر شب با چشمانم در شراب هستم و با دلم در پی دوستان به سر می‌برم.

هوش مصنوعی: من با درد و سوز خود خوشحالم، لطفاً گاهی بر من نخند تا این زخم‌های عاطفی‌ام بیشتر نشود.

هوش مصنوعی: اگر ای باد، از آن طرف بگذری و زلف او را ببینی، آنقدر که او نمی‌داند از من دعا و پیام برسانی.

هوش مصنوعی: بدون او، ای دل، از خسرو آرام و ترتیب نجو. کسی که صبوری را می‌شناسد، اما مانند آنچه تو می‌دانی، وضع او متفاوت است.