شمارهٔ ۳۵۰

هوش مصنوعی: زیبایی تو به قدری عمیق و خاص است که مردم نمی‌توانند به درستی آن را درک کنند.

هوش مصنوعی: پرده را کنار بزن که زمان صبح روشن فرا رسیده است، زیرا هم در تو و هم در خودت گم شده‌ای.

هوش مصنوعی: به آرامی حرکت کن، ای آگاه، زیرا که صف مورچگان زیر سم توست.

هوش مصنوعی: این بدن خشک و بی‌روح، که به راحتی آسیب می‌بیند و در برابر بادها می‌شکند، تنها برای تأمین سوخت برای عشق تو به کار می‌رود.

هوش مصنوعی: شاید بتوانیم به وسیله جادو و افسون خواب را به دست بیاوریم، زیرا مکان خواب پر از درد و غم است.

هوش مصنوعی: بخت بد من هیچ وقت با اشک‌هایم تغییر نخواهد کرد، چون خوشبختی در این ستاره‌ها و سرنوشت نیست.

هوش مصنوعی: من نمی‌توانم از درد و بلای این فتنه رهایی یابم، زیرا حالتی از ناامیدی و تکرار در وجودم است که مانند نفس کشیدن دائمی است.

هوش مصنوعی: ای کسی که پرنده حرم را نهی می‌کنی، نام من در دل من حسرتی است که بر سر مگسان خم می‌آید.

هوش مصنوعی: خسرو به خاطر عشق زید، نه به خاطر طبیعت و سرشت عاشقان، بلکه به دلیل ویژگی‌های خاص خود، متفاوت است.