شمارهٔ ۸۱۶

هوش مصنوعی: من هیچ دلبری ندیدم که مانند او باشد؛ از این همه فتنه و آشوب، یادش همیشه در دل من باقی مانده است.

هوش مصنوعی: روزهای گذشته با شادی سپری شد، اما امروز روزی خوش و موفق نیست. این را می‌دانم که همیشه نمی‌توان به آنچه می‌خواهیم برسیم.

هوش مصنوعی: ای دل، از محبوب خود طلب عشق تازه‌ای کن، زیرا در این شهر که پر از عاشقان است، غم و اندوه زندگی می‌گذرد و جز این نمی‌توان انتظار داشت.

هوش مصنوعی: شخصی در عشق ظهور می‌کند که میدان نبرد را برای جنگجویان فراهم کند و آن‌ها را به چالش بکشد.

هوش مصنوعی: ای دوست، چرا اینقدر دلتنگی می‌کنی؟ مگر کسی هست که نخواهد همیشه خوشحال باشد؟

هوش مصنوعی: اگر خوشحالی تو به قیمت خون من تمام شود، من خودم را در جایی می‌سوزانم که آب وجود نداشته باشد، در روزی که باد در حال وزیدن است.

هوش مصنوعی: تو گفتی که به هر کسی نباید نام من را بگویی. اما دل زجر کشیده من چطور می‌تواند این همه رنج را تحمل کند؟

هوش مصنوعی: نیازی به آموزش نیست که غم را در دل خود نگه داریم و به خاطر آن رنج بکشیم، زیرا اگر گرگ معلم باشد، درد شکست استخوان‌ها را به ما خواهد آموخت.

هوش مصنوعی: من نگرانم که اگر جانم را به خاطر عشق تو فدای کنم، ممکن است به نتیجه‌ای نرسم و این از دست رفتن جانم بی‌فایده باشد. اگر قرار باشد پیش تو بمیرم، حتی آن هم باید نتیجه‌ای داشته باشد.

هوش مصنوعی: زمانی که شاهد و ناظر این ماجرا موجود است، بهتر است که توبه را کنار بگذاریم. در مکان پرستش بت‌ها، رعایت تقوا و دینداری بی‌فایده خواهد بود.

هوش مصنوعی: با نام خدا، هر چیزی که می‌خواهی بگو، ای پادشاه، اینک اطاعت از خواسته‌های دوستان برای من عزیز و محترم است.