شمارهٔ ۹۹

هوش مصنوعی: به خاطر اینکه به شدت در دل خود آرزوی نیش و زخم را پنهان کردم، آتش سوزش و درد درونم بیشتر و بیشتر شعله‌ور شد.

هوش مصنوعی: من دشمنی دارم که به خاطر او جانم را فدای او می‌کنم، زیرا او شایسته این تیر زدن است، این کافر بدکردار.

هوش مصنوعی: کسی که به درستی حقش را نمی‌داند، برای تسکین دل زخم‌خورده‌اش، درد خود را نمی‌تواند با چیزهای معمولی التیام ببخشد، بلکه تنها با تجربه واقعی‌تر از نیشِ درد، به آرامش می‌رسد.

هوش مصنوعی: اشک و گریه‌های فراوان برای دستیابی به وصالی که در نهایت بی‌فایده است، چه نفعی دارد؟ چون نمی‌توان با آن شست (غسل) کرد و از بخت بابت اوضاع ناگوار درویش‌ها چیزی کسب نکرد.

هوش مصنوعی: اگر من با یک نگاه جان نباختم، دل خسته‌ام را برای ناامیدی آزرده نکن. اگر هم کسی از راهی نادرست رفته، نمی‌توانیم اصول خود را بر هم بزنیم.

هوش مصنوعی: این بیت به ما می‌گوید که انسان‌هایی که دل‌های سوخته و غمگینی دارند، مانند گیاه خس هستند که اگر به دنبال اصلاح و بهبود اوضاع خود برآیند، ممکن است در این مسیر، خود را به آتش بسپارند و دچار درد و رنج بیشتری شوند. به عبارتی دیگر، تلاش برای تغییر و بهبود ممکن است به بهای از دست دادن آرامش و تحمل سختی‌های بیشتر تمام شود.

هوش مصنوعی: پرنده‌ای که به دنبال طعمه‌اش می‌گردد، هنگامی که از دست معشوق رهایی یابد، شکار مرغ بریان را از آستین درویش بیرون می‌آورد.

هوش مصنوعی: ای شکست‌خورده، چشمانت را ببند و به صورت حریف نگاه نکن؛ زیرا که دیدن او آرامش‌بخش نیست و زخم‌های دلت را بیشتر می‌کند.