شمارهٔ ۱۱۹۵

هوش مصنوعی: او می‌رود و عاشق بی‌چاره‌ای که به خاطر عشقش دلی پر از حسرت دارد، مانند مرده‌ای است که در سینه‌اش آرزوی زندگی می‌کرد.

هوش مصنوعی: بی محبت سواری که کنترل خود را از دست بدهد، چندین دل از مردم به خاطر او به فریاد درآمده‌اند.

هوش مصنوعی: این شعر به نوعی هشدار می‌دهد که افراد ناخوش‌احوال و یا کسانی که به دنبال درگیری و خونریزی هستند، ممکن است باعث آزار و اذیت دیگران شوند. بنابراین، از مردم خواسته می‌شود تا به کسانی که به دنبال چنین افرادی هستند، نشانی از آن‌ها بدهند.

هوش مصنوعی: در خواب، چیزی را دیده‌ام که در واقعیت فراموش کرده‌ام و از روی بی‌خبری نمی‌دانم چه شکلی بوده است.

هوش مصنوعی: ای باد، گاهی یادش کن که نام گدایی را بگوید تا آن وقت بداند که چقدر خوشبخت است و از زبانش حرف‌های بدی خارج شود.

هوش مصنوعی: هر چه تلاش کنم که غم‌هایم را پنهان کنم، اما وقتی آتش غم درونم شعله‌ور شود، دیگر نمی‌توانم جلوی آن را بگیرم.

هوش مصنوعی: اگر ناله‌ها و فریادهای من در دل مردم تاثیری نداشته باشد، چیز عجیبی نیست. من خودم از سرنوشت و تقدیرم در شگفتی و خوابِ نگران به سر می‌برم.

هوش مصنوعی: خسرو، تمام نگرانی‌هایش را در دل خود نگه می‌دارد و به کسی نمی‌گوید. دل کسی که نگران نیست، از هیچ چیز دلگیر نمی‌شود.