شمارهٔ ۳۸۱

هوش مصنوعی: اگر تو با ناز و بدخلقیت اینگونه رفتار کنی، وای بر دلم که هرچند سنگین است، تحمل این همه درد برایم دشوار است.

هوش مصنوعی: زندگی‌ام اگر بد بگذرد، اشکالی ندارد. تو که خوب هستی، آن بلا، همین است که تو از کنار من می‌روی.

هوش مصنوعی: تو می‌روی و همزمان در دل من هستی. این چه وضع عجیبی است و این چه قانونی نامفهوم است؟

هوش مصنوعی: اگر دل من بسوزد و داغدیده شود، تو بخندید؛ زیرا این درد و غم برای تو تلخ نیست، بلکه شیرین است.

هوش مصنوعی: من از شدت غم و اندوه می‌میرم، چرا که حتی اشکی برایم نمانده است. نگاهی به اطراف بینداز و لبخندی بزن، چون زمان شادی و سرور فرا رسیده است.

هوش مصنوعی: هر شب از گریه‌های من به نظر می‌رسد که چشمانم با پروین، ستاره‌ی درخشان آشنا هستند.

هوش مصنوعی: از خیال تو قلبم به سجده رفته و این نشان‌دهنده این است که در آغاز شب، دل من در حال عبادت و نماز به تو معطوف است.

هوش مصنوعی: اگر به من توجه نکنی، افرادی مانند خسرو هزاران مسکین هستند.