شمارهٔ ۲۵۵

هوش مصنوعی: مردم از راه تو بی‌احساس و بی‌خبر نرفتند؛ هر کسی که به میخانه رفت و نوشیدنی را چشید، دیگر به حالت عاقلانهٔ خود برنگشت.

هوش مصنوعی: عمر ما به خاطر عشق به ناامیدی و رسوایی گذشت، اما این تمایل و آرزو همچنان از جان ما دور نشد.

هوش مصنوعی: محبت و زیبایی او در دلم پنهان نماند، مانند این است که آفتاب هرگز در پرده گل مخفی نمی‌شود.

هوش مصنوعی: کاروان رفت و محمل برجا ماند و از دل من یاد آن محمل حذف نشد.

هوش مصنوعی: من به سختی و با زحمت، جسم ضعیف خود را به سمت صبر کشیدم، ولی تا رسیدن به مقصد، همچنان احساس ناتوانی می‌کردم.

هوش مصنوعی: ما در چنگ هجران و دوری قرار داریم، پس چگونه می‌توانیم کشتی درویش را به ساحل برسانیم؟

هوش مصنوعی: ما سال‌ها با کسی رابطه نزدیک و دوستی داشتیم، اما این خاطره هیچ‌گاه از دل و ذهنم محو نشد.

هوش مصنوعی: ای خسرو، شکرگزار باش که بلا و سختی عشق را تجربه می‌کنی، زیرا این نعمت و فیضی است که اگر تو نتوانی آن را درک کنی، باز هم ارزشمند است.