شمارهٔ ۱۱۶۸

هوش مصنوعی: آن کسی را که بیشتر از جان خود عزیز می‌دارم، اگر او مرا ترک کند، من هرگز او را ترک نخواهم کرد.

هوش مصنوعی: دل من نسبت به او پر از محبت است، اما او از من ناراحت شده و رفته است. تمام جانم را می‌دهم تا شاید بتوانم او را دوباره برگردانم.

هوش مصنوعی: آن کسی که باعث درد و رنج من شده است، من او را در چشمان خود می‌بینم و تصور می‌کنم.

هوش مصنوعی: من کالبدی بی‌روح دارم و می‌خواهم آن را به خاک کوی او بسپارم.

هوش مصنوعی: من جانم را در هر لحظه و هر شب در راه دوست فدای او می‌کنم، و اگر او بخواهد، جواهری ارزشمندتر از این نیز فدا می‌کنم.

هوش مصنوعی: من به پای تو احترام می‌گذارم و نگران نباش که اگر روی خود را سخت بگیرم، به تو آسیب نمی‌رسانم.

هوش مصنوعی: هرچند او زیبایی‌اش را به من نشان داد و مانند زلفی در باد درخشید، اما همچنان به او توجه و نظر دارم.

هوش مصنوعی: اگرچه او دوست من است، اما من کجا می‌توانم خود را دوست او بدانم که بتوانم بگویم دوستش دارم!

هوش مصنوعی: هیچ گونه دردی را نمی‌تواند درمان کند که خود به آن مبتلاست، مانند طبیبی که به بیماری خودش رحم ندارد.

هوش مصنوعی: با دل خود از او پرسیدم که تو کیستی؟ او پاسخ داد که من خسرو هستم و او گل و من خار او.