شمارهٔ ۱۱۹۱

هوش مصنوعی: دل رفت و حال من روشن نیست. برو، ای عزیز، تو هم به دنبالش برو.

هوش مصنوعی: من با توجه به حال و وضع خودم، نتوانم از نگاه خوش‌شانس او جانم را ببرم.

هوش مصنوعی: خبر از حال آن جوان زیبا که سواره است چیست؟ که صف تماشاگران به اندازه‌ای زیاد شده که زیر پاهایش له می‌شود.

هوش مصنوعی: هر بار که شمع خاموش می‌شود، دل پروانه‌ای که به دور آن می‌چرخیده، در آتش عشقش می‌سوزد و دلش را می‌سوزاند.

هوش مصنوعی: دل می‌داند عشق چیست، اما عقل و اندیشه نمی‌توانند آن را به درستی بفهمند و توضیح دهند.

هوش مصنوعی: هر کسی که به حال عاشقان بخندد، باید بداند که بر حال خودش باید بگرید.

هوش مصنوعی: من درگیر درد تو هستم و مانند یک انسان ضعیف و مسکین به حساب می‌آیم، در حالی که مشکل تو به اندازه‌ی عظمت کوه البرز است و من فقط مانند یک پشه‌ی کوچک هستم که می‌کوشد بار سنگین آن را به دوش بکشد.

هوش مصنوعی: در آن لحظه‌ای که دل به زانو در می‌آید، زیبا بودن تو مانند داستان یوسف می‌درخشد.

هوش مصنوعی: غم خسرو چقدر طولانی است که هر شب بدون تو می‌گذرد.