شمارهٔ ۱۰۸۹

هوش مصنوعی: پروردگارا، آیا آن تصویر زیبا که در ذهنم است، چهره‌ای شاداب و گلبرگ‌هایی خندان است، یا اینکه آن figure، سرو خوش‌قد و بالایی است که با ناز و اندامی دلربا در نظر می‌رسد؟

هوش مصنوعی: چه ساعت خوشی خواهد بود که آن چهره زیبا را ببینم و باده‌ای دلپذیر از لبانش بنوشم، در حالی که گل‌نار خندان در مقابل من باشد.

هوش مصنوعی: وقتی تو، ای سرو زیبا و بلند، در باغ راه می‌روی، بلبل هیچ‌گاه گلستان را در نظر نمی‌بیند و همه چیز برایش زیر سایه زیبایی تو محو می‌شود.

هوش مصنوعی: در تو می‌بینم که دل من از حسرت و ناراحتی در حال دود شدن است. اما آیا کسی که تشنه است، می‌تواند به آب حیات امیدوار باشد وقتی که آن آب به چشمش نمی‌آید؟

هوش مصنوعی: در یک زمانی، حتی اگر شب تا صبح برای من سخت بگذرد، باز هم در روز مثل ماهی درخشان و زیبا در نظر می‌آیم.

هوش مصنوعی: اگر صورت جانت در دید مردم نیاید، نگران نباش. من در تو چیزی را می‌بینم که از جان خودم بیشتر ارزش دارد.

هوش مصنوعی: مردم زیبایی گل‌ها را می‌بینند، اما من روی تو را نگاه می‌کنم. چون برای من یک نگاه به تو از سال‌ها تماشای باغی پر از گل‌ها دل‌انگیزتر است.

هوش مصنوعی: در دندان‌های تو، عاشقانه‌ای را می‌بینم که دل مرا می‌طلبد، اما اگر نبود، معجزه دریا را از بخشش سلطان نمی‌دیدم.

هوش مصنوعی: شه علاء الدین محمد آمده است و مردم با دیدن او یقین کامل پیدا کرده‌اند که او سایه‌ی خداوند را در نظر دارند.

هوش مصنوعی: کسی که به دنبال پیروزی است، همیشه آماده و هوشیار است و برای رسیدن به هدفش، روز و شب باید مراقب باشد.