شمارهٔ ۱۹۱

هوش مصنوعی: تو که از خاک درگاهت نوری در چشمان من نمی‌تابد، حتی اگر جانم در خطر باشد، نمی‌توانم از عشق به تو جدا شوم.

هوش مصنوعی: روزی در مکانی که انسان‌ها فقط به خودشان می‌نگرند، روزی از اهمیت و جدیت دنیا به وجود می‌آید؛ چرا که درد و ناله‌ی افراد رنج‌کشیده به اندازه‌ی صداهای وحشتناک قیامت جدی است.

هوش مصنوعی: چهره‌ات را چه بپوشانی، زیرا داستان زیبایی‌ات هرگز پنهان نمی‌ماند. حتی گل نیز با داشتن صد پرده، از بوی خاص خودش پوشیده نیست.

هوش مصنوعی: اگر در نگاه تو گناهی از من هست، پس مرا ببخش. اگر جانم هم برود، این نیز خیلی دور از انتظار نیست.

هوش مصنوعی: اگرچه سنگ دربان به مانند جان با ارزش است، اما او را از در بیرون نرانید. او به خاطر مرگ به اینجا آمده است، ولی او یک مزدور نیست.

هوش مصنوعی: این جمله به احساس عمیق عاشقانه و درد ناشی از عشق اشاره دارد. شخص صحبت کننده، از دیدن معشوقش به شدت تحت تاثیر قرار گرفته و جانش در خطر است. او می‌گوید که سوالی که از معشوق می‌پرسد، به خاطر عشق و احساسش، هیچ رنجی ندارد و تمام رنج‌ها در وجودش ناشی از عشق به اوست.

هوش مصنوعی: در شب تاریک جدایی، روزگارم به پایان رسید. چگونه می‌توانم مانند شمع، بخت خود را روشن کنم در حالی که هیچ نوری در کار نیست؟

هوش مصنوعی: دل من از سلطنت خیال و اندوه رها شده است، حالا چگونه می‌توانم نگهبان جانم را از حکمت و خرد بی‌نصیب کنم؟

هوش مصنوعی: اگر اشک و اندوه هم گرد هم بیاید، چه فایده‌ای دارد؟ زیرا هزار امید وجود دارد، اما به یک آرزو و خواسته دل نمی‌توان رسید.

هوش مصنوعی: ای تصور دوست، تو در دل من تجلی می‌کنی و مانند یک نقش زیبا نمایش داده می‌شوی. صبری که خسرو بر آن است، در دفتری که مربوط به شاپور باشد، ثبت نمی‌شود.