شمارهٔ ۱۱۴۴

هوش مصنوعی: دل من را برد، اما نمی‌توان بازگرداندش، چون دستی برای رسیدن به موهای بلند او نیست.

هوش مصنوعی: من در حال کنار زدن جان خود هستم، در حالی که نیمی از من به خاطر نگاه مست و نازک او کشته شده است.

هوش مصنوعی: ای مردم، زندگی‌ام به شما واگذار شده است، چون هر لحظه که به سمت مرگ می‌روم، دوباره به زندگی برمی‌گردم.

هوش مصنوعی: چرا محمود به خاطر غیرتش نمی‌میرد؟ چون که ایازش جلوتر رفته و او را ترک کرده است.

هوش مصنوعی: دوست را نباید به کسی معرفی کرد، چون رازهای او را نمی‌توان با بیگانه در میان گذاشت.

هوش مصنوعی: بگذار تا پاهایت را ببوسم، سپس با اشک حس نیاز به هم نزدیک شویم.

هوش مصنوعی: شبی در کنار تو خواهم بود، تو در خواب خوش هستی و من در حال ذوب شدن از عشق و علاقه‌ام به تو.

هوش مصنوعی: دل من در جاذبه زلف او به بازی رفته است، مبادا که به آن دیوانگی دامن بزنم.

هوش مصنوعی: تو نسبت به من بی‌رحمی می‌کنی، اما باید شرمنده باشی که خسرو به خاطر محبت‌هایت شرمنده شده است.