شمارهٔ ۱۲۵۰

هوش مصنوعی: من نمی‌توانم تحمل کنم که تو را کمتر ببینم. هر بار که تو را می‌بینم، حس می‌کنم باید همیشه در کنارم باشی و همیشه وجودت برایم اهمیت دارد.

هوش مصنوعی: مرا می‌گویند که مثل دیگران عمل کنم، اما دلم نمی‌خواهد جایی بایستم. باید طوری رفتار کنم که دیگران مرا ببینند.

هوش مصنوعی: از این طریق کار من به خاطر زیبایی تو به انجام رسید، اما با این حال من نتوانستم دیوانگی خود را فراموش کنم و هنوز هم آن را احساس می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر من به حدی در غم‌ها و دردها رنجور شدم که دیگر نمی‌توانم ادامه دهم، نمی‌خواهم که مرا از میان برداری. تنها خواهش من این است که اجازه دهی تا زمانی که آن جوان را ببینم، زنده بمانم.

هوش مصنوعی: دل من به قدری لطیف و حساس است که نیازی به چیزی بیشتر از مرگ من نیست. همین که گاهی تیر کمان آن معشوق را می‌بینم، برایم کافی است.

هوش مصنوعی: گاهی از ترس جانم، جرأت دیدنش را ندارم، اما وقتی بی‌تاب شده‌ام، او را در دست و کمان می‌بینم.

هوش مصنوعی: با وجود اینکه بهار جوانی و زیبایی‌هایش را تجربه کرده‌ام، اما نمی‌خواهم ببینم که آن سبزه و زیبایی‌ها، لباس بوستان را بپوشاند.

هوش مصنوعی: ای کاش که آن روز نیاید که چهره‌ی محبوبم آنچنان تغییر کند. خداوندا، مرا از دیدن آن روز بازدار که آن صورت زیبا را به آن شکل نبینم.

هوش مصنوعی: از آنجا که از نیکان بسیاری، خسرو از دین و ایمان دور افتاده است، بهترین روز او را می‌بینم که بتی در برابرش قرار دارد و زنجیر مغان به دورش است.