شمارهٔ ۱۹۱۴

هوش مصنوعی: با یک نگاهی دلربا و دلنشین، تو در دلم جا گرفتی و زندگی‌ام را پر از شور و شوق کردی.

هوش مصنوعی: چشم زیبا و نازک تو، وقتی با ناز و بازی خود دل مرا به دست آورد، درست مانند تیر از کمان به قلبم برخورد کرد، حتی اگر من از انسانی خطایی کرده باشم.

هوش مصنوعی: هرچقدر هم که من با خشم و تندی به تو حمله کنم، دل من هیچگاه از تو جدا نخواهد شد. تو به راحتی و بدون زحمت، دل مرا از خودت دور کردی.

هوش مصنوعی: دل من نتوانسته به شادی وصالت دست یابد، ولی از ته قلب شکرگزارم که به خاطر غم او، مرا سزا داده‌ای.

هوش مصنوعی: به تو گفتم که در مورد غم و اندوهم با هر کسی صحبت نکنی، اما تو با لبخند و ناز حرف زدی و بر دل من باری سنگین نهادی.

هوش مصنوعی: اگر در میان وجود تو، آنچه را که به خاطر دارم گم شده است، نمی‌دانم که آن را در کجای دهانت پنهان کرده‌ای؟

هوش مصنوعی: دل خسرو به شدت داغان و سوخته است، ولی هنوز تو همچنان می‌سوزی. چرا که هیچ‌کس به تو نگفته بود که اینگونه باید به دل بسوزی. پس چرا این کار را کردی؟