شمارهٔ ۳۶۶

ترک من دی سخن به ره می‌گفت

هرکه رویش بدید، مه می‌گفت

او همی‌رفت و خلق در عقبش

وحده لاشریک له می‌گفت

دل به صد حیله می‌گریخت ز عشق

دل سخن از درون چه می‌گفت

غلغلی می‌شنیدم از دهنش

دیده از خویش صد گنه می‌گفت

دل خطش را زوال جان می‌خواند

نیم‌شب را زوالگه می‌گفت

گفتمش تیر می‌زنی بر دل

خنده می‌زد به ناز و نه می‌گفت

خسرو از دور همچو مدهوشان

نظری می‌فگند و وه می‌گفت

ترک من دی سخن به ره می‌گفت

هرکه رویش بدید، مه می‌گفت

هوش مصنوعی: هر کس که به چهره‌ی معشوقم نگاه می‌کرد، گویی ماه در گوشه‌ای از آن چهره سخن می‌گفت.

او همی‌رفت و خلق در عقبش

وحده لاشریک له می‌گفت

هوش مصنوعی: او به راه خود می‌رفت و مردم پشت سرش با یکدلی و بدون شریک نام خدا را می‌بردند.

دل به صد حیله می‌گریخت ز عشق

دل سخن از درون چه می‌گفت

هوش مصنوعی: دل با وجود تمام تلاشی که می‌کرد تا از عشق فرار کند، در واقع از عمق وجودش چیزهای دیگری می‌گفت.

غلغلی می‌شنیدم از دهنش

دیده از خویش صد گنه می‌گفت

هوش مصنوعی: از حرف‌های او صدای شلوغی می‌شنیدم و با این‌که خودش می‌دانست چقدر خطا دارد، باز هم بی‌خود می‌گفت.

دل خطش را زوال جان می‌خواند

نیم‌شب را زوالگه می‌گفت

هوش مصنوعی: دل به خط خود می‌گوید که جان در حال زوال است و در نیمه‌شب، احساس می‌کند که همه چیز در حال پایان است.

گفتمش تیر می‌زنی بر دل

خنده می‌زد به ناز و نه می‌گفت

هوش مصنوعی: به او گفتم که دل را هدف تیر خود قرار می‌دهی، ولی او با ناز و سرگرمی خنده می‌زد و چیزی نمی‌گفت.

خسرو از دور همچو مدهوشان

نظری می‌فگند و وه می‌گفت

هوش مصنوعی: خسرو از دور به حالت کسی که مست است، نگاهی می‌اندازد و با شگفتی می‌گوید "وای".