شمارهٔ ۸۳۱

هوش مصنوعی: این قبل‌تر، دلت نه مانند سنگ بود و نه چهره‌ات چنین سرد و بی‌روح. همچنین، آزار دوستانت به این شکل نیست که به آنها آسیب برسانی.

هوش مصنوعی: همیشه عادت تو اینگونه بوده است که در کارهای بد، خود را از ویژگی‌های خوبان دور نگه‌داری.

هوش مصنوعی: کیست آن کسی که یک بار به جمال او نگاهی انداخت؟ و سپس تا وقتی زنده بود دیگر آرزویی نداشت؟

هوش مصنوعی: بدن لاغر و نازک من را از پیچ و خم موها رها کن، گویی که به زلف تو، فقط یک تار مو چنگ زده‌ام.

هوش مصنوعی: دل من به خاطر تو از مسیر خود منحرف شده است؛ وگرنه این حرف‌ها و دل‌مشغولی‌ها برای آدم دیوانه‌ای مانند من نبود.

هوش مصنوعی: در نهایت، از اشک‌هایم فهمیدم که حتی اگر در دل نیز نزدیکی به تو باشد، اما خودم از نقطه نظر احترام و اعتبار در درگاه تو بی‌مقدارم.

هوش مصنوعی: ای دل، شکرگزار باش که اگر دوست با تو بدی کرد، این از بدشانسی من بوده و تقصیر او نیست.

هوش مصنوعی: ای نسیم، چه چیزی از موهای غیر او برای من آورده‌ای؟ آیا در راه آن معشوق، حتی خاکی هم وجود نداشت؟

هوش مصنوعی: با دزد مراوده کن و با بی‌دلی کنار بیاید. اگر بپرسم دل به کجا رفته، می‌گوید «نبود».