شمارهٔ ۲۱۳

هوش مصنوعی: روزی به خاطر ظلم و ستمی که دیدم، قدرت را از دست می‌گیرم و خودم را آزاد می‌کنم. می‌دانم که از آن به بعد چگونه باید به زندگی‌ام ادامه دهم.

هوش مصنوعی: اگر اشک‌هایم مرا گرفتار کنند، از دامن تو دست نمی‌کشم و گاهی نیز برای ملاقاتت جانم را از تو می‌گیرم.

هوش مصنوعی: عمر من صرف عشق تو شد و حالا تنها دو راه دارم: یا می‌میرم یا به لطف زیبایی لب‌های تو زندگی جاودانه‌ای به دست می‌آورم.

هوش مصنوعی: من خود را بر خاک درگاه تو می‌سایم و اگر اجازه دهی، به بهای زعفران خاک آن در را از تو می‌گیرم.

هوش مصنوعی: می‌خواهم با انگشت به نمک بزنم، اما لب را به آرامی به شرطی که بویی خوش از جانت ببرم.

هوش مصنوعی: اگر جانم قبول نمی‌کند و دارایی هم ندارم، چگونه می‌توانم رنگ و روی زیبایی داشته باشم، مگر اینکه از آن درگاه تو چیزی بگیرم.

هوش مصنوعی: اگر یوسف در زمان خودش پادشاه می‌بود، من حاضر هستم برای تو، که قیمت تو بسیار بالا است، دو جهان را به صورت رایگان به تو بدهم.