شمارهٔ ۲۹۰

هوش مصنوعی: ای دل، غمگین نباش، چرا که محبوب به زودی به تو می‌رسد و حیات واقعی در دسترس خواهد بود.

هوش مصنوعی: ای آنکه در غم جدایی رنج می‌کشی، دل خود را از درد نرنجان زیرا طبیب آمده و درمان نزدیک است.

هوش مصنوعی: ای دیده‌ی پرآب، اشک‌های خود را جمع کن، زیرا گنج ارزشمندی که مایه‌ی پادشاهی است، در این سرزمین ویران به دست خواهد آمد.

هوش مصنوعی: ای باغ زندگی، دوباره جوانه بزن و طراوت خود را بازگردان، چرا که این پرنده که در آشیان خود است، به زودی به گلستان تو خواهد رسید.

هوش مصنوعی: من همچون پروانه به سمت شمعی می‌روم تا بسوزم، چرا که دیدن آن شمع در شب دوری، رسیدن به آرزوهایم است.

هوش مصنوعی: برای رسیدن به معشوقی که چون سرو خوش قامت و زیبا است، می‌کوشم و حتی از ناملایماتی همچون خون دل نیز نمی‌هراسم.

هوش مصنوعی: به یاد آورید که جان گویای عشق، به خاطر دوری از محبوب خانه را ترک کرده است، زیرا آرزوی جان به وصال محبوب نزدیک شده است.

هوش مصنوعی: در حالتی که من تنها بودم و احساس دوری می‌کردم، متوجه شدم که این چشیدن طعم تلخ جدایی فقط به انتهای یک درد بزرگ منتهی می‌شود.

هوش مصنوعی: بخت به تو خبر خوش داده که نگران نباش، چون تیرهای بلا به سمت تو زیاد می‌آید، اما این طبیعی است.