شمارهٔ ۱۳۳۷

هوش مصنوعی: من نمی‌توانم او را از دل خود بیرون کنم و همچنین دل خالی هم ندارم که عاشق کسی دیگر شوم.

هوش مصنوعی: اگر چشمانم شایستگی دیدن چهره تو را نداشتند، من از خون‌هایی که به خاطر او از چشمانم ریخته‌ام، آن‌ها را از چشمانم خواهم کشید.

هوش مصنوعی: اگر از این نترسم که یارم در خون غوطه‌ور مانده، چشمانم را به جای چشمان او می‌کشم و او را در دل می‌گیرم.

هوش مصنوعی: در مسیری که آن شخص رفت، تا وقتی که خاک آن مسیر را نلمس نکرده‌ام، نمی‌توانم حتی خاک راهش را نیز از آن جدا کنم.

هوش مصنوعی: من با خودم حرف می‌زنم و می‌گویم که می‌خواهم با تلاش، پرتوی خورشید را در کنار نیلوفر ببرم.

هوش مصنوعی: در نهایت همسایگان متوجه درد دل من خواهند شد، هرچند که من حسرت و آتش درونم را از مردم پنهان نگه می‌دارم.

هوش مصنوعی: اگر بتوانم سال‌ها بر آن سون چه زیبا سخن بگویم، ای خسرو، یک کلام از آن لعل جان‌پرور را بیرون می‌کشم.