شمارهٔ ۱۹۱۳

هوش مصنوعی: به وضوح می‌توان گفت که گفتار و رفتار من نشانگر روح و جانم است. اگر می‌خواهی از من چیزی بپرسی، به احساسات و درونم توجه کن، نه به ظواهر و جسمم.

هوش مصنوعی: چشم آن دختری که زیبایش جانم را تازه می‌کند، هیچ نیازی به فرمان و دستور ندارد. از او چه می‌پرسی؟

هوش مصنوعی: از آتش دل که در سینه‌ام وجود دارد، وقتی به آن دقت کنی، هر یک از غم‌ها و احساساتم را می‌توانی ببینی و درک کنی. آیا می‌خواهی درباره‌ی آن‌ها بپرسی؟

هوش مصنوعی: سگ‌های کوی خود را بپرس؛ حال من را از خانه و زندگی‌ام چه می‌پرسی؟

هوش مصنوعی: به خاطر رسوایی و آزردگی که در دل دارم، صبر و تحملم را از دست داده‌ام و حالا دیگر نمی‌توانم خودم را کنترل کنم. از من چه انتظاری داری وقتی که دیگر نمی‌توانم پا به دامن دل‌تاب و آرامش بگذارم؟

هوش مصنوعی: تو از من می‌پرسی چه بر سر دل خودت آمده، اما باید از خودت بپرسی. من چه می‌دانم؟

هوش مصنوعی: از کسانی که در دل پوشش و پنهان‌اند، چرا درباره‌ی درد عاشقان سوال می‌کنی؟ غم یوسف را از پیراهنش چه می‌پرسی؟

هوش مصنوعی: عشق واقعی را افرادی که شجاعت و صداقت ندارند نمی‌شناسند. سوال نکنید که مردان بزرگ چه نبردهایی با زنان دارند.

هوش مصنوعی: از دلاوران بپرس، ای خسرو، که درباره‌ی زیبایی‌ها و جذابیت چه چیزی می‌خواهی بدانید؟