برگردان به زبان ساده
می‌رود یار و مرا آزار می‌ماند به دل
وایِ مسکینی کِش آن رفتار می‌ماند به دل
هوش مصنوعی: یار می‌رود و من در دل با غم و اندوهی باقی می‌مانم. وای بر حال مسکینی که آثار رفتن او همچنان در دلش باقی می‌ماند.
زیستن دشوار می‌بینم که از غمزه مرا
اندک‌اندک هر زمان آزار می‌ماند به دل
هوش مصنوعی: زیستن را دشوار می‌بینم، زیرا هر لحظه از غمزه‌ات به من آسیب می‌رسد و این رنج در دلم باقی می‌ماند.
پند می‌گویی، ولی معذور داری دوست، زانک
دل پریشان دارم و دشوار می‌ماند به دل
هوش مصنوعی: تو نصیحت می‌کنی، اما بدان که من بهانه‌ای دارم، زیرا دل من ناراحت و مضطرب است و این حالتم برایم سخت و دشوار است.
گر شود، جانا، دلم زیر و زبر بر حق بود
زان که زلف تو نه بر هنجار می‌ماند به دل
هوش مصنوعی: اگر نفس کسی به تنگ آید، عشق تو موجب این آشفتگی قلب من است، زیرا موی تو هرگز در هنجار و قاعده نمی‌گنجد.
وه که جانم بر لب آمد، چند بی‌خوابی کشم
کاندکش می‌بینم و بسیار می‌ماند به دل
هوش مصنوعی: آه که قلبم به شدت آزار می‌بیند؛ چه مدت باید بی‌خواب بمانم؟ هر بار که او را می‌بینم، احساساتم بیشتر و بیشتر درونم می‌جوشند.
گر نخواهی کشتنم غمزه زنان زین سو میا
کان مژه هرشب مرا چون خار می‌ماند به دل
هوش مصنوعی: اگر نمی‌خواهی با بازیگوشی‌ات مرا بکشی، از این طرف نیا. چون هر بار که به من نگاه می‌کنی، چشمانت برایم مانند خاری است که هر شب در دل می‌ماند.
این هم از بخت است کِت در دل نباید گفت من
ورنه از خسرو همین گفتار می‌ماند به دل
هوش مصنوعی: این قضیه به شانس و سرنوشت مربوط می‌شود. اگر کسی در دل خود بگوید "من"، ممکن است آثار منفی به دنبال داشته باشد. در واقع، اگر کسی به خود ببالد و ادعای بزرگی کند، ممکن است مانند خسرو از کلامش و تأثیری که بر دیگران می‌گذارد، عواقب ناخوشایندی بر او بیفتد. بنابراین، درونی‌سازی این احساسات و خودستایی ممکن است به ضرر فرد تمام شود.
