شمارهٔ ۷۵۱

هوش مصنوعی: هر فردی در جوانی خود سرشار از شوق و انرژی است و مانند یک باغ سرسبز و شاداب، نشاط و تازگی را تجربه می‌کند.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس از من نمی‌پرسد که کجایم؛ چرا که من بی‌خانه و بی‌جایم. هر شخصی، حتی هر سگ، جایی دارد و در کوچه‌ای زندگی می‌کند.

هوش مصنوعی: من عاشق گیسوان زیبای محبوبان هستم و نیز کسی را دوست دارم که در دلش به خاطر مویی از آن زیبایی احساس تعلق و محبت دارد.

هوش مصنوعی: ای کاش من به خاک تبدیل شوم در دیاری که آنجا جای من در جستجوی سواری و حرکت است.

هوش مصنوعی: تا زمانی که درونی نباشد، کسی نمی‌تواند به راستی شوق را احساس کند و سوزش عود به خاطر بویی که دارد، به وجود می‌آید.

هوش مصنوعی: اگر سرنوشتم به اندازه‌ی توپ چوگان ارزش نداشته باشد، حداقل از آن حال و هوایی که دارم لذتی می‌برم که گویی یک چیزی دارد.

هوش مصنوعی: از زندگی لذت ببرید و به کارهای خوب توجه داشته باشید، چرا که عمر نباید به بطالت سپری شود. هر کسی که در خانه‌اش زیبایی و خوبی را می‌بیند، باید از آن بهره‌مند شود.

هوش مصنوعی: عاشقان شراب، جز پیمانه‌ای از سرزنش چیزی نمی‌نوشند. این نشان‌دهندهٔ مجنون بودن است که هم سنگ را دارد و هم سبو، یعنی در دلش عشق و جنون را با هم دارد.

هوش مصنوعی: خدایا، این دین پرستش خورشید از کجا نشأت گرفته است؟ آیا به این دلیل نیست که وقتی تو را می‌نگریم، بر روی تو روشنی و درخشش حس می‌شود؟

هوش مصنوعی: اگر خسرو جانش را به خاطر غمت فدای تو کرده است، تو که چنین هستی نباید نگرانی داشته باشی. چه غمی می‌تواند تو را آزار دهد در حالی که کسی چون او جانش را برایت می‌دهد؟